تبلیغات
سر فصلی از مهندسی شیمی - از تصویه
 
صفحه نخست       تماس با مدیر       پست الکترونیک      RSS       ATOM
سر فصلی از مهندسی شیمی
 

عنوان آزمایش : TDS

هدف آزمایش : تعیین كل مواد جامد

وسایل مورد نیاز : بشر ، استوانه ، شعله گاز ، ترازو

 

تئوری آزمایش :

آب خالص در طبیعت وجود ندارد . در طول بارش باران و جریان آب بر روی سطح زمین گازهای متنوع ، مواد معدنی و آلی در آب وارد شده و به صورت مواد معلق و شناور كلوئیدی یا كاملاً محلول پدیدار می گردند . به طور كلی ناخالصی آب های طبیعی را به 3 گروه می توان تقسیم كرد . 1) یون های محلول 2) غیر یون ها و نامحلول ها 3) گازها

گروه اول یعنی مواد یونی خود را به 2 بخش آنیونی و كاتیونی تقسیم می شوند . جدول زیر این تقسیم بندی را در موادی كه به صورت متداول در آب یافت می شود نشان می دهد




یون ها و مواد محلول

غیر یون ها

گازها

كلسیم – بی كربنات

كدورت - ذرات خاكی

دی اكسیدكربن

منیزیم كربنات

مواد معلق

سولفید

سدیم - هیدروكسید

رنگ ها

هیدروژن

پتاسیم – سولفات

مواد آلی

آمونیاك

آهن – كلرور

سیلیس و ذرات كلوئیدی

متان

 

TDS

منظور از TDS كل مواد جامد محلول در آب است كه برابر غلظت همه یون های موجود در آب می باشد . واضح است كه اگر غلظت یون ها برحسب معادل كربناتی باشد غلظت یون های مختلف یون را می توان با هم جمع كرد و مجموع را با TDS بیان كرد .

آب دریا

آب شور

مجاز آشامیدنی

مطلوب آشامیدنی

مطلوب صنعتی

آب

40000

10000

1000

500

100

TDS

 

TDS را با واحد ppm گزارش می كنند و برای اندازه گیری آن به این صورت عمل می كنند كه ابتدا نمونه ی 100 ml از آب را صاف می كنند و سپس آن را تا مرحله خشك شدن تبخیر می نمایند . مواد جامد باقی مانده را در دمای  قرار می دهند تا وقتی كه وزن آن به مقدار ثابتی برسد سپس آن را در یك دسی كاتر خشك می كنند .

1000 × ( میلی گرم ) وزن نهایی مواد باقی مانده

TDS = 

حجم نمونه اولیه بر حسب میلی لیتر

 

 


میزان تقریبی TDS برای آب های مختلف به صورت زیر است :

نوع آب

كل مواد جامد محلول ppm (T.D.S)

آب دریا


آب شور


آب مجاز آشامیدنی


آب مطلوب آشامیدنی


آب مطلوب صنعتی


 

مقدار كل مواد جامد محلول (TDS)

به مقدار كل انواع مواد شیمیایی محلول در آب TDS می گویند و معیار عمومی مناسبی برای غلظت مواد یونی در آب است . به طور كلی میزان TDS در آب شیرین كمتر از 1500 میلی گرم در لیتر ، در آب شور بین 1500 تا 5000 میلی گرم در لیتر ،‌ در آب شور بالاتر از 5000 میلی گرم در لیتر و در آب در پایین 3000 تا 4000 میلی گرم در لیتر است .

تعیین TDS از طریق قابلیت هدایت الكتریكی

یكی از فواید تعیین غلظت واقعی كل تركیبات یونی محلول در اندازه گیری صحرایی ، باردار بودن یون ها ( مثبت و منفی ) است كه امكان فراهم شدن غلظت واقعی كل را در محلول میسر می كند . محلولی كه دارای بار الكتریكی است به عنوان یك هادی عمل نخواهد كرد و اجازه عبور جریان الكتریكی را از میان محلول می دهد . مقدار جریانی كه از محلول عبور می كند با غلظت و انواع یون های حل شده در محلول متناسب است . ابزاری كه در آزمایشگاه برای اندازه گیری TDS مورد استفاده قرار می گیرد هدایت سنج الكتریكی است . این دستگاه دارای مدار الكتریكی حساسی است كه به پل وتستون معروف است . ضریب هدایت الكتریكی محلول توسط این دستگاه اندازه گرفته می شود ، بدین ترتیب كه هدایت الكتریكی محلول در بین دو صفحه موازی كه در داخل نمونه غوطه ور است سنجیده می شود . هدایت الكتریكی این محلول معادل مقداری است كه برای اندازه گیری TDS ثبت می شود كه در اینجا هدایت الكتریكی ، ضریب هدایت بین دو صفحه موازی در واحد فاصله طولی است كه معمولاً برحسب زیمنس بر سانتی متر (S/cm) یا برای واحدهای كوچك تر آن برحسب میكروزیمنس بر سانتی متر  بیان می شود .

تعیین TDS به روش وزن سنجی

روش قابل استفاده دیگر برای تعیین TDS‌ این است كه حجم مشخصی از نمونه آب را گرفته پس از صاف كردن ، آب را به دقت تبخیر كنیم . وقتی كه تمام آب تبخیر شد ،‌ ته مانده خشكی باقی می ماند كه در واقع همان تركیبات قبلی در نمونه آب هستند . با توزین ته مانده خشك می توان وزن مواد جامد محلول را بر حسب میلی گرم در لیتر تعیین كرد . روش وزن سنجی نسبت به هدایت الكتریكی به زمان بیشتری نیاز دارد ، اما تجهیزات و ابزارهای مورد استفاده در این روش كم هزینه تر است .

شوری : مورد خاصی از  TDS

جرم نمك های حل شده (mg)‌

جرم محلول (gr)

 

اندازه گیری شوری آب مورد خاص از TDS می باشد كه محلول دارای مقدار بسیار زیادی از نمك است . از جمله این نمونه آب ها می توان به آب لب شور یا آب دریا اشاره كرد . شوری بدون عدد دیمانس بیان می شود و بنا به تعریف عبارت است از نسبت جرم نمك های حل شده به جرم محلول مورد نظر :

= شوری

 روش 1 : اندازه گیری TDS با استفاده از هدایت الكتریكی

هدف : تعیین غلظت كل انواع مواد یونی محلول در نمونه آب از طریق اندازه گیر یهدایت الكتریكی آن محلول . هدایت الكتریكی ،‌ اندازه گیری جریان الكتریكی در محلول است . در واقع نشان می دهد كه چگونه جریان الكتریكی توسط محلول هدایت می شود . وجود چنین خاصیتی در محلول تحت تأثیر غلظت یون های موجود در آن و همچنین درجه حرارت است . هر چند این روش اختصاص به ماده یونی خاصی ندارد بلكه بیشتر دلالت بر غلظت كل یون های حل شده در محلول دارد .

 

روش 2 : اندازه گیری TDS با استفاده از روش وزن سنجی

هدف : تعیین TDS در محلول با استفاده از صاف كردن نمونه ، تبخیر آب در 105 – 103 درجه سانتی گراد و توزین مواد باقی مانده پس از تبخیر آب . غلظت TDS تعیین شده در این روش بر حسب میلی گرم در لیتر بیان می شود كه این غلظت علاوه بر مواد یونی موجود در نمونه شامل مواد ارگانیكی غیریونی محلول در آب نیز هست .

منظور از تصفیه شیمیایی آب بجدا كردن و یا كم كردن مواد محلول در آب است و همان طور كه می دانیم این مواد محلول از نمك های مختلف فلزات تشكیل شده كه با اضافه نمودن داروهای شیمیایی با آب و تركیب آن ها با عناصر مزاحم محلول در آب رسوبات نامحلولی ایجاد شده و عناصر ته  نشین می گردند . این مواد شیمیایی اضافه شده را اجسام عمل كننده با اكتیو می نامند . و اكتیوها ممكن است خود یك جسم محلول باشند كه در این صورت ابتدا محلول غلیظی از آن را تهیه نموده و سپس نسبت معینی از  این محلول را با آب خام اضافه می نمیاند و ضمناً ممكن است اكتیو یك جسم نامحلول در آب باشد . در این حالت راكتیو را به صورت بستری با ضخامت معین روی صافی قرار می دهند و آب پس از عبور از این بسته به آرامی و سرعت كم یون های مزاحم مورد نظر را روی دانه های راكتیو از خود باقی گذاشته و عناصر زیادی آب جذب بستر راكتیو می شود .

TDS مواد محلول آب های طبیعی پس از تبخیر آب به صورت ماده جامدی در ظرف تبخیر باقی می مانند كه باقی مانده تبخیر خوانده می شود و عبارتند از مجموعه مواد معدنی و آلی حل شده در آب كه احتمالاً مواد كلوئیدی موجود در آب نیز به آن اضافه شده است .

اگر نمونه قبل از صاف كردن آن جهت اندازه گیری به كار برده شود و مقدار مواد معلق موجود در آن قابل ملاحظه باشد باقی مانده تبخیری كه به این ترتیب بدست می آید شامل مواد معلق نیز خواهد بود . به این لحاظ صاف كردن نمونه از كاغذ صافی مناسب قبل از تبخیر توصیه شده است . تبخیر در پایین تراز درجه حرارت جوش انجام خواهد گرفت و بهتر است در جام پایین به عمل آید . ضمن تبخیر ممكن است تغییراتی در تركیب شیمیایی مواد محلول در اثر حرارت حاصل شود . به این لحاظ پس از تبخیر باقی مانده خشك مدت معینی بر درجه حرارت  یا  نگه داشته می شود . سدیم بی كربنات در دجه حرارت های نزدیك به  به تدریج گاز كربنیك خود را از دست داده و در  كاملاً به سدیم كربنات تبدیل شده است .

نیترات ها معمولاً در آب های طبیعی به مقدار كمتر دیده می شوند و اثری در باقی مانده تبخیر ندارند .

 

شرح آزمایش :

یك بشر را برداشته آن را می شوییم و كاملاً خشك می نماییم . سپس آن را وزن نموده و مقدار 25 الی 30 سی سی آب درون آن می ریزیم را آن می جوشانیم تا زمانی كه از خشك شدن آن مطمئن شویم سپس آن را سرد می كنیم و اختلاف وزن آن دو را برحسب میلی گرم به دست آورده بر حجم بر حسب لیتر تقسیم می كنیم و TDS را به دست می آوریم .

 

وزن بشر خالی : 50.42

 = مقدار آب

0.03: وزن نمك

m1 = 50.89

m2 = 5.91

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آزمایش 2

عنوان آزمایش : اندازه گیری كلر به روش (Mohr)

هدف آزمایش :

وسایل مورد نیاز : ارلن ، آب مقطر ، آب شهر ، بورت ، AgNO3 ، كرومات

 

تئوری :

كلر و تركیبات كلر ،‌ مانند هیپوكلریت سدیم و هیپوكلریت كلسیم ، به مقدار زیاد برای گندزدائی آبهای آشامیدنی مخصوصاً در آمریكا ، بكار می رود . هنگامی كه كلرزنی به خوبی شناخته و به كار رود ، روشی است عملی ، بی خطر و مؤثر برای نابود ساختن ارگانیسم های بیماری زا . گندزدائی آب با كلر چندین نفع ثانویه نیز دارد . كلر برای كندزدائی تانك های ذخیره و لوله های آب برای اكسیداسیون آهن ،‌ منگنز و هیدروژن سولفوره ، و كنترل مزه ها ، یونها ، ‌آلگ ها و توده های شناور موجودات زنده مفید و مؤثر است .

برای درك شیمی كلر در آب ابتدا واكنش كلر با آب مقطر را در نظر می گیریم . مقدار كلر باقی مانده در آب مقطر مستقیماً بستگی به مقدار كلر اضافه شده دارد ( شكل 1 ) . برای مثال اگر 2 میلی گرم در لیتر كلر به آب مقطر اضافه شود كلر باقی مانده 2 میلی گرم در لیتر خواهد بود . كلر با آب تركیب شده اسید هیپوكلرو و اسیدكلریدریك تولید می نماید .

این اسیدها تركیبات ناپایداری بوده ، اسیدهیپوكلرو به یون هیدروژن و یون هیپوكلریت و اسید كلریدریك به یون كلر و یون هیدروژن تجزیه می شود .

اسید هپوكلرو ، یكی از نوع كلر باقی مانده ، مؤثرترین عامل گندزدا در دسترس است . در صورتی كه اثر گندزدایی یون هیپوكلریت 0.01 اسید هیپوكلرو است .

آب های طبیعی خالص نبوده و ناخالصیهای آن ها با كلر تركیب می شود و كلر باقی مانده برابر كلر اضافی نیست . برای مثال ، اگر آب حاوی مواد آلی ، نیتریتها ، آهن ، منگنز و آمونیاك باشد با كلر اضافه شده تركیب می گردند . میان 1 و 2 ،‌ كلر بلافاصله با آهن ، منگنز و نیتریتها تركیب می شود كه آن عوامل احیاء كننده می گویند و تا وقتی كه تمام عوامل احیاء كننده كاملاً به وسیله كلر از بین نروند هیچ كلر باقی مانده ای در آب به وجود نخواهد آمد . با افزایش كلر اضافی ، مواد آلی و آمونیاك با آن تركیب شده و كلر و آمینها و تركیبات كلر آلی ، تری هالومتانها ، تولید می گردند ( میان نقطه 2 و 3 كه به آن ها كلر باقی مانده گفته می شود و اثر گندزدائی كم تری از كلر دارند .

كلر باقی مانده تركیبی میان 2 و 3 بیش تر منوكلروآمین ،  است :

 

روش Mohr :

در این طریقه نیترات نقره با كلرورهای محلول در آب تركیب شده و رسوب سفیدرنگی ایجاد می نماید .

برای تشخیص خاتمه فعل و انفعالات از اندیكاتور كرومات پتاسیم استفاده می شود ، بدین ترتیب كه به محض تمام شدن یون كلرور ، مقداری از یون كرومات با نقره محلول تركیب شده و بر طبق واكنش زیر تولید رسوب آجری رنگ می نماید :

لازم به ذكر است كه این آزمایش معمولاً بر روی آبهائی كه pH‌ آن ها بین 7 و 8 است صورت می گیرد ، در غیر این صورت اگر pH بیش از تعداد ذكر شده باشد نقره به صورت ئیدرات رسوب می كند . در pH پایین تر مقداری از یون كرومات  به یون دی كرومات  تبدیل می شود .

همچنین مقدار اندیكاتور اضافه شده بایستی محدود باشد . در صورتیكه مقدار كرومات بیش تری افزوده شود رنگ تیتراسیون زود ظاهر گردید و باعث اشتباه در عمل می گردد .

میكروارگانیسم های آب تغییری حاصل نگردد . برای مثال ، باقی مانده كلر تركیبی كه یك گندزدایی ضعیفی است ، در مقایسه با كلر باقی مانده آزاد به غلظت و زمان تماس بیش تری نیاز دارد تا میكروارگانیسم های آب را از بین ببرد . بنابراین ، هنگامی كه زمان تماس میان نقطه افزایش كلر به آب و محل معروف آن كوتاه است ( برای مثال ، 10 دقیقه ) فقط كلر باقی مانده اثر گندزدایی مؤثر ایجاد می كند . رانستن زمان تماس و نوع كلر باقی مانده برای رسیدن به غلظت كافی كلر خیلی مهم است .

معمولاً مقدار كلر باقی مانده آزاد و منتهی الیه شبكه توزیع آب را باید حداقل به 0.3 میلی گرم در لیتررساند .

درجه حرارت

كارآیی گندزدایی كلر به درجه حرارت نیز بستگی دارد . در حرارتهای پایین تر میكروبها آهسته تر می میرند . در هر صورت كلر در آبهای سرد ثابت تر است و باقی مانده آن برای زمان طولانی تر در آب موجود مانده و تا اندازه ای سرعت كمتر گندزدایی را جبران می نماید . كلرزدائی در شرایطی كه تمام فاكتورها برابر هستند ، در آبهای دارای درجه حرارت بیش تر ، مؤثرتر می باشد .

pH

چون نسبت اسید هیپوكلرو به یون هیپوكلریت بستگی به pH دارد بنابراین pH بر عمل گندزدائی با افزایش بیشتر كلر به آب مقدار كلر باقی مانده واقعی كاهش می یابد زیرا كه كلر بعضی از تركیبات كلر آلی و آمونیاك را اكسید می نماید ( میان نقطه 3 و 4 ) ، همچنین كلر اضافی مقداری از منوكلرآمین را به دی كلرآمین ، NHCl4 ، و تری كلر آمین ، NCl3 تبدیل می نماید .

با افزایش كلر اضافی مقدار كلر آمین ها به حداقل می رسد كه بعد از آن به نقطه ای می رسیم ( نقطه شكست كلر ) كه كلر اضافی تولید كلر باقی مانده آزاد می كند . ( مقدار كلر باقی مانده آزاد بعد از نقطه شكست باید از 85% تا 90% كلر باقی مانده تمام آب باشد . و بقیه 10% تا 15% كلر باقی مانده تركیبی ، شامل دی كلرآمین ها ، تری كلر آمین ها و تركیبات كلر آلی می باشد .

پنج عامل در گندزدائی آب با كلر مناسب است :

1-     غلظت كلر

2-     زمان تماس

3-     درجه حرارت

4-     pH

5-     مواد موجود در آب

غلظت كلر و زمان تماس

از بین رفتن ارگانیسم ها مستقیماً متناسب با غلظت كلر و زمان تماس است . یعنی اگر غلظت كلر در آب كم شود زمان تماس باید افزایش یابد یا برعكس ، تا در امكان نابودی كلر اثر می گذارد .

اسید هیپوكلرو و در pH  پایین كمی تجزیه می شود كه بیش تر كلر باقی مانده به صورت HOCl است . در صورتی كه در pH بالاتر به طور كامل تجزیه می گردد كه OCl- بیش تر كلر باقی مانده آب می باشد . بیش تر اسیدهیپوكلرو و در 8.5 تا pH = 6 تجزیه می شود و حرارت اثر كمی در توزیع HOCl و OCl- در pH‌ های مختلف دارد . اثرات pH بر كلر باقی مانده تركیبی و آزاد را نشان می دهد .

 

مواد موجود در آب

اثر گندزدائی كلر فقط بعد از تماس ارگانیسم ها با كلر مؤثر است . كدورت ، ذرات ریز و سایر ناخالصیهای معلق در آب ، مانع تماس كافی ارگانیسم ها با كلر شده و آن ها در برابر اثر كشندگی كلر حفظ می نماید . بنابراین برای كلرزنی مؤثر ، كدورت باید  تا حداكثر ممكن به وسیله مراحل مختلف تصفیه ، مانند انعقاد ، تجمع ذرات و صاف كردن ، كاهش یابد .

همان طور كه ذكر شد تركیب مواد آلی و آمونیاك آب با كلر منجر به تشكیل كلر باقی مانده تركیبی كمتر مؤثر شود كه غلظت آن ها در آب عامل مهمی در تعیین مقدار كلر است .

 

شرح آزمایش :

ارلنی را با آب مقطر تمیز می شوییم و حدود 20 cc آب شهر به نمونه می افزاییم . و بورت ها را با آب شهر و مقطر می شوییم و درون آن حدود 20 الی 30cc AgNO3 می ریزیم .

معرف ما در این آزمایش یون كرومات است . نمونه را با AgNO3 تیتر می كنیم تا زمانی كه رنگ نمونه عوض شود . سپس حجم مصرفی را یادداشت می كنیم .

 غلظت كلر

 حجم كلر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آزمایش 3

عنوان آزمایش : سنجش یون كربنات و بی كربنات

هدف آزمایش :

تئوری آزمایش :

غلظت كربنات و بی كربنات

یكی از موارد مهم مؤثر بر S.A.R خاك تغییرات غلظت كلسیم و منیزیم در اثر رسوب یا انحلال املاح كربناتی و بی كربناتی می باشد . در آب هایی كه مقدار نسبتاً زیادی یون های بی كربنات موجود است تمایل زیادی به از دست دادن CO2 و تبدیل بی كربنات به كربنات می باشد كه در این صورت تمایل رسوب یون های كلسیم و منیزیم زیاد می گردد . این عمل موجب افزایش S.A.R محلول خاك و سپس بالا رفتن E.S.P خاك می گردد .

هر گاه فرض كنیم تمام كلسیم ها و منیزیم ها به صورت كربنات رسوب كنند مقدار سدیم كربنات باقی مانده از فرمول زیر محاسبه می گردد :

در فرمول بالا غلظت ها بر حسب میلی اكی والان بر لیتر می باشند و در این حالت هر گاه R.S.C كمتر از 1.25 باشد برای آبیاری مناسب ، هر گاه بین 1.25 تا 2.5 باشد برای آبیاری متوسط و بیشتر از این مقدار مناسب نمی باشد . رابطه دیگر كه از آن می توان استفاده كرد اندیس اشباع می باشد كه اگر آب رسوب گذار باشد مناسب آبیاری نمی باشد . بدیهی است در بخش های گذشته در مورد اندیس اشباع بحث شده است .

كربنات carbonate

بی كربنات (Bicarbonate)‌

از نظر شیمیایی ، قلیائیت آب نشانگر مقدار ظرفیت خنثی شدن آن به وسیله اسید می باشد . خنثی شدن آب به معنی رسیدن pH آب به حدود 4.5 است . قلیائیت آب های طبیعی به سبب وجود هیدروكسیدها ، كربنات ها و بی كربنات ها می باشد . البته یون های دیگری ماند فسفات ها ، سیلیكات ها و پورات ها نیز می توانند موجب قلیائیت شوند ولی به دلیل غلظت بسیار كم آن ها در مقایسه با یون سری های اول می توان از قلیائیت ناشی از آن ها صرف نظر كرد . قلیائیت آب با دو روش اندازه گیری می شود :

الف ) قلیائیت ساده یا قلیائیت نسبت به فنل فتالئین (P)

ب ) قلیائیت كل یا قلیائیت نسبت به متیل اورانژ (M)‌

به طور كل قلیائیت به دو نوع قلیائیت ساده یا قلیائیت نسبت به فنل فتالئین (P) و قلیاییت كل یا قلیائیت نسبت به متیل اورانژ (M)‌ تقسیم می گردد كه به تفصیل در مورد روش اندازه گیری هر یك شرح داده می شود .

قلیائیت معمولاً توسط تیتراسیون با یك اسید قوی اندازه گیری می گردد . در این تیتراسیون ابتدا قوی ترین باز ( یون هیدروكسیل ) و پس از آن كربنات و بی كربنات به ترتیب در pH = 8.3 و pH = 4.5  تیتر می گردند . نقطه هم ارزی به كمك تغییرات pH و توسط یك pH سنج الكتریكی دنبال می شود . استفاده از شناساگرهای فنل فتالئین ( pH = 8-9 ) و متیل اورانژ (pH = 4-5) معمول تر است ولی تشخیص تغییر رنگ متیل اورانژ از زرد نارنجی با قت كافی صورت نمی گیرد و از طرفی وجود ذرات معلق ، كدورت ، رنگ یا كلر آزاد باقی مانده در نمونه ایجاد مزاحمت بیشتر می نماید . به علاوه pH واقعی نقطه هم ارزی به عوامل دیگری مانند دما ، TDS نیز وابسته است مقدار اسید استاندارد مصرفی تا pH = 8.3 به قلیائیت (p) معروف است و در حقیقت بیانگر مجموع مقدار هیدروكسید و كربنات است . واضح است در pH های كمتر از آن قلیائیت مربوط به كربنات و هیدروكسید وجود نداشته و مقدار قلیائیت (p) صفر است .

مقدار اسید مصرفی برای تیتراسیون ،‌ از ابتدا تا pH = 4.5 با قلیائیت كل (T) یا قلیائیت متیل اورانژ (M)‌ شناخته می گردد و بیانگر مجموع یون های كربنات ، بی كربنات و هیدروكسید است .

در pH های كمتر از آن نیز نمونه فاقد قلیائیت بوده و در این مقطع اسیدیته یعنی مقدار باز قوی استاندارد برای رسیدن pH نمونه تا 4.5 تعریف و اندازه گیری می گردد كه برای حذف آن كه حضور كلر باقی مانده باعث بی رنگ شدن شناساگر می گردد كه برای حذف آن می توان از نور ماوراء بنفش یا مقدار كمی سدیم تیوسولفات استفاده نمود . برای درك دقیق تری از این اندازه گیری می توان به آزمایش این فصل مراجعه نمود كه در صورت انجام آزمایش می توان با استفاده از روابط (5-4) و (5-5) به مقدار قیائیت (P) و قلیائیت (T) دست یافت .

(5-4)                                                       

(5-5)                                                        

كه در آنها :

VP : حجم اسید مصرفی

VT : حجم اسید مصرفی در حضور متیل اورانژ

VS : حجم نمونه

 

شرح آزمایش :

یك ارلن را با آب شهر و مقطر شسته و حدود 20cc آب شهر به آن می افزاییم . حدود 1 تا 2 قطره فنول فتالئین به آن می زنیم . اگر رنگ آن ارغوانی شد CO32- آن زیاد است و خاصیت بازی آن زیاد است . در بورت HCl‌ با غلظت 0.01 مولار می ریزیم . تیتراسیون را تا بی رنگ شدن ادامه می دهیم . اگر تغییر رنگ نداد به آن متیل اورانژ می زنیم . رنگ محلول زرد كم رنگ می شود .

 

 



درباره وبلاگ

روزی در آخر ساعت درس یك دانشجوی دوره دكترای نروژی ، سوالی مطرح كرد: استاد،شما كه از جهان سوم می آیید،جهان سوم كجاست ؟؟ فقط چند دقیقه به آخر كلاس مانده بود.من در جواب مطلبی را فی البداهه گفتم كه روز به روز بیشتر به آن اعتقاد پیدا می كنم.به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جایی است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب می شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد باید در تخریب مملكتش بكوشد.

پروفسورحسابی
مدیر وبلاگ : ابراهیم سیفی

آرشیو وبلاگ
نویسندگان
Online User
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :